I am a person

I am a patient 
and a patient is,
 first and foremost,
 a person.
The physicians and nurses who take care of me are also persons
and expect to be treated as such.
As a patient, I expect to be treated as
a subject, not an object.
I am an end in myself,
not merely a means to serve the ends
of medical science and practice.
I will not allow my humanity to be reduced to a location.
Hence, I am neither a “bed number” nor a “room number.”
Nor will I permit being referred to in dehumanizing terms.
Thus, I am neither a “gallbladder” nor a “heart” nor a “kidney.”
My medical chart and history are about my life, about me;
but by them alone, you can never know me as a person.
I am not an illness,
which is what I have.
Nor am I a diagnosis,
which describes my medical condition.
Rather, I am a person.
Treat me, then, as a person
and you will, at the same time,
treat my illness.
I am impressed by your medical knowledge and skills.
But I even more impressed by your affirming
my value as a person.
I am a patient
and a patient is,
above all,
a person.

Written by Timothy Lent

Pats boem

Sommige ontmoetingen maken indruk op je, raken je. Door de persoon die het vertelt, wat ze vertellen en soms ook hoe ze het vertellen. Deze vrouw raakte mij op alle fronten. Eigenlijk al toen ze begon te vertellen toen ze mij binnen zag komen in het verpleeghuis. Een grote vloed aan woorden en tranen, maar ook af en toe een glimlach van een vrouw die op het verkeerde moment op de verkeerde plek was.

============

Ik zit het liefst in mijn eigen kamer. We gaan het niet overal over hebben hoor. Wat er in mijn leven is gebeurd de afgelopen jaren is te erg om over te spreken.

Ze duwt zichzelf voort in de rolstoel naar haar kamer. Daar start ze meteen. Ze gaat terug naar de dag waarop het begonnen is…2008…Met een handvol tissues vertelt ze mij in twee uur haar verhaal, haar verdriet, haar pijn, haar valpartijen en het verlies.

Ik was een zelfstandige vrouw, ik regelde alles…kijk mij nu…ik ben afhankelijk van iedereen, heb 24 uur per dag zorg nodig en mijn man….hij moest alles leren. Hij kreeg geen hulp en ik kan nooit meer helemaal thuis wonen. Een weekend voor mij zorgen dat is al veel wat ik van hem vraag en hij komt ook nog elke dag…elke dag! Ik ben eenzaam in mijn verdriet en emoties omdat niemand snapt wat ik voel. Ik wilde dat mijn gezin een dag zou voelen wat ik voel, mee zou maken, wat ik meemaak en daarna weer gewoon zijn. Veel mensen ben ik verloren en anderen denken dat ik rechtstreeks uit een psychiatrisch ziekenhuis ben weggelopen. Alles in mijn hoofd is stuk. Hoe lang heb ik nog? Toen ik het auto-ongeluk had, zei ik nog tegen de brandweer, ‘laat mij maar naar huis lopen’. Ik was zo in de war en de boom die ik raakte doordat ik de andere auto wilde ontwijken. Waarom was die niet een stukje opzij gegaan? Pats boem! Wie had kunnen bedenken dat die dag alles in mijn leven voorgoed zou veranderen….

Alle valpartijen, de gesprekken met de artsen en de laatste MRI scan die niet veel goed nieuws heeft gebracht. Ik wil gewoon nog een keer met mijn man naar Frankrijk met de caravan; een maand. Hij zegt dat het eigenlijk niet kan, maar ik wil zo graag. Hij zegt dat hij niet weet of hij het aankan, dat hij ook voor zichzelf moet zorgen en hij bang is dat het misgaat daar. Niemand kan je vertellen hoe je met je leven moet omgaan als alles zo plots verandert. En niet alleen voor mij maar ook voor mijn omgeving. Ik wil nog vijftien jaar, maar ik wil eigenlijk ook nu dood…ik ben er zo dubbel in. Dit is toch geen leven dat je wilt hebben. De dood lijkt mij heel mooi voor iedereen, niet alleen voor mij…..…

Maar ik heb iets wat u niet heeft. Ik heb kleedsters. Vriendinnen die voor mij nieuwe kleding uitzoeken. Ze vertelt wat voor hilarische situaties ze heeft meegemaakt met haar vriendinnen in de kleedkamer van mode zaken. Ik bel dan mijn man, die mag dan komen betalen.

Vanmiddag mag ik weer naar huis, naar mijn man. Mijn haarborstel ligt klaar en het wasgoed ook. Ik blijf vechten. Ik kan hier toch niet doodgaan? Nee, dan maar in Frankrijk of in mijn eigen huis. Hoe lang denkt u dat ik nog heb?

====

Ze is inmiddels overleden. Ze is niet meer in Frankrijk geweest.

 

 

 

Her perception of the world was my reality – my TEDtalk

The first love in our lives is our mother. Recognizing her face, her voice, the meaning of her moods, and her facial expressions is crucial to survival. My mother had a Borderline Personality Disorder. She could, in a moment, change a calm afternoon to an out-of-control ride through an emotional tornado.

I had as a child and teenager the need to be able to be be seen, to be heard, to be connected, to be unique in a way my mother could not provide.

But her behavior made me flexibel, strong, sensitive but most of all she showed me that you have to look through the eyes of the other person. As I had to look through her eyes, because her perception was my reality.

She is one of the reasons why I became a listening professional in healthcare .

I’ve experienced through life that listening enriches the life of another human being. And those human beings enriched my life too…..

Please if you wake up tomorrow, choose to listen to someone….without assumptions and judgements. Just take a moment to really be there for the people in your life and connect.

 

Een weergave van een gesprek over leven met een levende menselijke schat!

iStock_000005004221Small-660x330Ik haal hem uit de koffiekamer waar hij een Engels dropje voor zich heeft liggen, wat hij aan zijn buurman geeft. Hij zat aan de mannentafel en zong mee met de liedjes van vroeger.

We gaan samen in een rustige ruimte zitten. ‘Kijk, ik heb huidkanker. Heb ik opgelopen in Indonesië.’ Hij is 89 jaar en zijn vrouw woont in het appartementencomplex bij het verzorgingshuis.

‘Ik heb ook een hersenbloeding gehad.’ Hij begint te huilen. ’Niets in het leven krijg je cadeau. Mijn vader was melkboer en ik kreeg op mijn 16e mijn eerste wijk. Ik kende alle straten en de mensen in het dorp. Toen werd ik opgeroepen….Ik moest naar Indië.’ Nu komen de tranen in overvloed. ‘Ik ben zo bang geweest daar. Geen heimwee, maar heel bang.’ Door zijn tranen heen vertelt hij hoe hij zijn leven dankt aan iemand die hem vertelde een andere route te nemen waardoor hij niet in een val van Indiërs terecht was gekomen. Twee minuten is het stil….zijn gedachten waren in Bandung, Bohor, Sukabumi, vertelt hij mij ….Ik spreek hem aan in de taal die ik leerde van mijn vader die ook in Indië heeft gevochten. Hij kijkt op en begint mee te doen…. De tranen maken plaats voor intens lachen.

‘Ik hoor hier in dit huis. Deze omgeving is waar ik mij thuis voel. Hier wil ik zijn en als ik weer ben hersteld hoop ik weer bij mijn vrouw te kunnen slapen.’

Er valt weer een stilte….’Het is zo vreselijk hoe je leven ineens zo kan veranderen….. Die tranen, die heb ik sinds mijn hersenbloeding. Vroeger huilde ik nooit, veel te weinig waarschijnlijk en nu …nu veel te vaak.

Ik zie ook niet meer al mijn kinderen…ik snap het niet….we hebben nooit ruzie gehad…ik heb kleinkinderen die ik nooit gezien heb….Niemand van de kinderen wilde melkboer worden. Snap ik wel hoor. De supermarkten hebben ons kapot gemaakt.

Het is hier fijn in dit huis. Ik mag binnenkort een expositie geven van mijn tekeningen. Ze vinden hier mooi wat ik maak. Ik kom hier nooit meer vandaan, maar ik heb een goed leven gehad en het is fijn om hier te eindigen.’

A perspective on health and healthcare

I read this blog of Hanaâ Benjeddi. An inspiring and important message of a medical student!

Healthcare is at crisis. Costs are exploding and rates of burnout among physicians and medical students are disturbingly high. How can we expect ourselves to really heal people, when our system itself is broken? And what will happen if we shift our mindsets and change the way we think about health?

One cold winter morning, I was working as an assistant in a cardiologist practice and doing our morning arrangements, when a man entered that had the biggest smile on his face. There was just something about him that immediately drew my attention. As if he simply lit up the room with his entire being when he walked in. He looked so genuinely happy that it made me wonder why. Later, he appeared to be one of the patients that I had to take blood from. I invited him to a separate room and started talking to him. “How’s your day sir?” I asked with curiosity. “Can’t be any better!” he answered. As a distraction from the needle I generally ask patients about their work or their day, but this man really made me wonder what his story was. “Why?” I asked, and then he answered. “I lost my entire family in the war. My brothers, my sisters, my parents, they all passed away. I am the only survivor.” I looked at him with eyes of amazement and just let the silence invite him to tell more. “I grew older and I found the love of my life. I married her. We got children, and they got children. So I am a grandfather now, a very proud one. And every Friday evening we sit together with the entire family – all children and grandchildren – and we talk about the week and  how we experienced it. We share stories, we listen to each other, we laugh together, we share great food. The fact that I can lose my entire family and gain an entire family is a miracle to me. That’s why I am happy.” I was speechless. What a story, I thought. He showed me what true reference for life is. Just the fact that you have a life to live and that it is given – is a fact to be in a state of happiness by default. He showed me the health of living in rapture and what it means to live a life in gratefulness and to let your life be an example to others, simply by being. This man probably doesn’t realize what kind of impact he had and how great the lesson is that he taught me that day.

Lees verder A perspective on health and healthcare

Het is tijd voor dialoogzorg!

De gezondheidszorg en de medische wetenschap hebben in de voorbije decennia een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Met nieuwe technieken kunnen we steeds meer aandoeningen beter behandelen. Er komen meer medicijnen bij die gerichter kunnen worden ingezet. Iets waar velen zeer blij mee zijn, omdat we hierdoor steeds meer ziektes kunnen beheersen en ouder worden.
Wat in al die ontwikkelingen niet is veranderd, is dat geneeskunde nog steeds mensenwerk is. En mensen zijn niet perfect. De zorgprofessional niet, de patiënt ook niet. Lees verder Het is tijd voor dialoogzorg!

%d bloggers liken dit: